وبلاگ یک دختر 12 ساله (9 ساله ی سابق!)

دیروز اولین روز مدرسه بود. بهتون تبریک میگم. مهر شروع شد. راستش اینکه من حوصله ی تایپ کردن ندارم وگرنه کلی مطلب تو ذهنمه!

پروفایل خودم رو هم وارد کردم که دیگه کسی نپرسه اهل کجایی؟ یا چند سالته؟

این کتاب رو خودم تقریبا خوندم. کتاب قشنگیه و کاملا همه چی رو توضیح داده. کسایی که کتاب های تاریخی رو دوست دارن میتونن این کتاب رو تهیه کنن و ازش لذت ببرن.

نویسنده: حمیدرضا شاه آبادی

قطع: وزیری

قیمت:3500 تومان

ناشر: انتشارات افق

تعداد صفحات:168 صفحه

«تبخال» چیست و چرا به‌وجودمی‌آید؟

‌‌‌تبخال، یک بیماری ویروسی است که به صورت دانه های زرد رنگ روی مخاط لثه ها، داخل گونه، روی لب ها و بینی به‌وجود می‎آید. تبخال بیشتر در زمانی که مقاومت بدن کم شده یا فرد دچار استرس است، ظاهر می‌شود. این بیماری مسری است و لازم است که از تماس مستقیم فرد به خصوص با بچه ها، جلوگیری کرد. درمان آن، استفاده از پماد و داروهای خوراکی مخصوصی است که باید توسط پزشک تجویز شود. حدود 90درص مردم دنیا، در طول زندگی حداقل یکبار، دچار تبخال می‌شوند.

بال و پرم را مرتب می کنم و در آغوش آسمان اوج می گیرم. بالا میروم و خانه های کاهگلی شهر را مشاهده میکنم. بالا تر میروم، حالا میتوانم مراتع و جنگل های سبز را از مناطق شهری و خانه های کوچک و بزرگ و ساختمان ها و کارخانه ها تجزیه کنم. حالا من در دل آسمان هستم. بالهایم را عمود می گشایم.زیبایی و خلقت آفرینش مرا به شگفتی وا می دارد. از اینجا کوه هایی پیدا هستند که بلند و استوار در برابر سختی ها سرخم نمی کنند. لکه های سفید برف روی قله ی آن ها قابل مشاهده است.کمی آن طرف تر در کنار آن سروهای بلند و استوار گل های رز را می بینم. فصل بهار است و غنچه های رز جامه ی بهاری تن می کنند. از اینجا همه چیز چون نقطه می ماند. نقطه های رنگی و کوچک. حالا روی درختی می نشینم و از دور آننقطه ها را که هرکدام از نزدیک به کاخی می ماند، کنار هم می چینم. اعجاب انگیز است! جهان را ساختم! جهانی با تمام رنگ های آبی که نشانه ی اقیانوس های بی کران است. جهانی با پوششی از انسان ها!

دلیر و شجاع بود. می توانستی به او تکیه کنی. در عین عصبانیت و اوج خشم، مهربان و دل رحم بود. برای همین پرچم را داده بودند دستش. آن شب که امان نامه را آورده بودند، از شدت خشم با حنجره ای پاره و چشمانی قرمز آنها را از خود راند. اسم برادرش که می آمد، دیگر حساب بلد نبود. دیگر نمی توانست حساب کند که بدون دست نمی توان تاخت، بدون چشم نمی توان اسب را هدایت کرد، با دندان نمی شود مشک حل کرد. نمی فهمید سیاهی های پشت نخل ها نیزه دارند، همان عمود آهنین. نمی فهمید می شود آب را روی آب نریخت. می شود عذر داشت و مشک را خالی تحویل داد. می شود دشمنان کمین کرده را دید. می شود تشنگی را رفع کرد و با نیروی بیشتری تاخت. او همان موقع که امان نامه را دستش دادند، شهید شد.

سقای حسین سید و سالار نیامد

علمدار نیامد، علمدار نیامد

حلول ماه مبارک رمضان به همه ی خوانندگان عزیز مبارک.

این نقاشی را خودم با paint ویندوز کشیدم. به قسمت چپ نقاشی توجه کنید. یک زوج جوان برای خرید حلقه با لبانی خندان طبق رسم و رسومات به طلافروشی می روند. بعد از دیدن ویترین طلافروشی و قیمت طلاها لبخند روی صورت شان می ماسد و به فکر طلاق می افتند.

فرید الدین ابوحامد محمد بن ابوبکر ابراهیم بن اسحاق عطار کدکنی* نیشابوری معروف به شیخ عطار نیشابوری سال 537 هجری قمری در کدکن نیشابور به دنیا آمد. در جوانی به شغل عطاری اشتغال داشته و این شغل را از پدرش به ارث برده است.

مراد از عطاری، داروفروشی و طبابت است و عطارها در علم طب نیز دست داشته اند.

به داروخانه پانصد شخص بودند

که در هر روز، نبضم می نمودند**

عطار علاوه بر طبابت و عطاری، شاعری بزرگ بوده است. مولوی در نوجوانی به همراه پدرش، عطار را ملاقات کرد. در آن ملاقات عطار کتاب اسرارنامه ی خود را به مولوی داده است. او درباره ی این شاعر و عارف بزرگ گفته است:

هفت شهر عشق را عطار گشت

ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

آثار عطار چه در ضعر و چه در نثر شامل پندهای آموزنده ی بسیاری است.

و اما خلاصه ای از یکی ار قصه های کتاب مصیبت نامه ی عطار که برای شما نوشته ام:

آورده اند که اسکند مقدونی، همان جهانگشای*** معروف روزی گذرش به چین افتاد. پادشاه چین استقبال بی نظیری از او و اطرافیانش به عمل آورد. هنگام خوردن ناهار، اسکندر با تعجب ابتدا به سفره و سپس به پادشاه چین نگاهی انداخت. پادشاه چین به نشانه ی ادب رو به اسکندر...

گفت: «بسم الله، بکن دستی دراز

تا کنند آنگه سپه دستی فراز»

ظروف غذا پر از طلا و جواهرات بودند. ناگهان خطاب به پادشاه چین با فریادی خشمگین گفت: مردک شوخی را از حد گذرانده ای، یاوه**** می گویی؟ ما در مملکت مان با دو-سه گرده نان سیر می شویم.

پادشاه چین با لحن کنایه آمیزی در جواب گفت: به خاطر دو-سه گرده نان لشکر به این سو و آن سو می کشی؟ زنان و کودکان را زخمی و اسیر و مردان را می کشی؟ مگر این دو-سه گرده نان در روم برایت فراهم نیست؟ حال اگر من به تو آن دو-سه گرده نان را ندهم، می توانی این طلاها را بخوری؟

اسکندر پس از شنیدن این سخنان، مات و مبهوت چین را به مقصد روم وداع گفت.

مشخصات کتاب :

اسم کتاب : 28 قصه از مصیبت نامه عطار

انتخاب و برگردان به نثر : جعفر ابراهیمی

136 صفحه

* : شهری در خراسان

** : نبض شان را به من نشان می دادند

*** : کسی که به فکر باز کردن کشورش است و کشورهای همسایه را اشغال می کند

**** : سخن بیهوده

 گویند روزی شیطان با مرد کشاورزی ، برای گذاشتن کلاه بر سر او با او شریک می شود . سال اول به پیشنهاد شیطان چغندر می کارند . شیطان به مرد کشاورز می گوید : به خاطر این که عادلانه تقسیم کنیم ،هرچه بیرون خاک است از آن توست وهر آن چه باقی ماند ، برای من است . کشاورز که اوضاع را بر وفق مراد می بیند ، می پذیرد . طبق قرار هر چه که روی خاک بود ، یعنی برگ های چغندر نصیب کشاورز و هر چه زیر خاک بود ، یعنی چغندرها نصیب شیطان شد . کشاورز قسمتی از برگ ها را به گاو و گوسفندانش داد و قسمتی از برگ ها را در انبار نگه داشت که بعد از مدتی پوسید. ولی شیطان روزی یک چغندر می پخت و می خورد. کشاورز که این اوضاع را دید، تصمیم گرفت سال بعد نگذارد شیطان برای محصولات تصمیم بگیرد . با فرا رسیدن سال جدید تصمیم این شد که ارزن بکارند. این بار کشاورز رو به شیطان گفت : هر چه زمین محصول داد تقسیم می کنیم. ولی شیطان با زیرکی گفت : سال پیش تو محصولات روی خاک و من محصولات زیر خاک را برداشتم . امسال سهم مان را عوض می کنیم . کشاورز قبول کرد . شیطان خوشه های ارزن را چید . ولی کشاورز هر چه زمین را کند، چیزی جز ریشه های بوته های ارزن نیافت .      

هر کس با شریک حیله گر و بدجنسی شریک شود وسرش کلاه برود، می گویند با شیطان ارزن کاشته.

به مناسبت حفظ جزء یک قرآن کریم برادرم کتاب «یک مرد، یک شهر» را بهم هدیه کرد. این کتاب در مورد دلاوریهای یکی از شهدای زمان حمله ی رژیم بعثی* عراق به ایران است. حالا خلاصه ای از این کتاب را در اختیارتان می گذارم:

مهدی کازرونی نوجوانی انقلابی است که در دوره ی متوسطه ی یکی از ده های کردستان تحصیل می کند. او همواره به دنبال آزادی مردم ده، اقدامات زیادی علیه حکومت شاهنشاه می کند. مثل قطع کردن بلندگوها در شب تاجگذاری آریامهر**، تعویض عکس الاغی با کروات و کت با عکس محمدرضا شاه و عوض کردن کت های زنان سپاه دانش*** با چادر. سرانجام مهدی کازرونی که به او لقب حاج مهدی را داده بودند در سنگرهای مبارزه با دشمن در جنوب ایران به دست گروهک تروریستی کاک فرهاد به شهادت می رسد. روحش شاد.

مشخصات کتاب:

نویسنده : احمد عربلو

براساس زندگی شهید مهدی کازرونی، مسئول عملیات لشکر 41 ثارالله

نوع کتاب : رمان نوجوان، گروه سنی د-ه-و

تعداد صفحه : 200 صفحه

* : میشل افلاک این مسیحی عرب عراقی این حزب را بر اساس ملی گرایی تأسیس کرد.

** : محمدرضا شاه

*** : در دوران حکومت محمدرضا شاه زنان هم به سربازی می رفتند و هم تدریس می کردند.

حبیب بن مظاهر چهارده سال پیش از هجرت پیامبر اکرم در خاندان بنی اسد در یمن به دنیا آمد. سال نهم هجری با خانواده اش به مدینه آمد و در آنجا ساکن شد. دوران های جوانی و میانسالی را در کنار امیرالمومنین گذراند. و در جنگ های صفین و نهروان (جنگ بین حضرت علی و خوارج) شرکت داشت.

با آغاز جنگ جمل به بصره هجرت کرد. پس از جنگ، کوفه را برای سکونت انتخاب کرد. هنگامی که مردم کوفه امام حسین علیه السلام را به آنجا دعوت کردند، حبیب هم با ایشان رفت. ایشان در رکاب امام حسین علیه السلام می جنگیدند. سرانجام در ظهر عاشورا و در سن 75 سالگی، هنگام دفاع از امام که مشغول خواندن نماز بود، شهید شد.

***

با عرض پوزش از خوانندگان گرامی، انشاءالله این مدتی که نبودم و مطلب نگذاشتم را جبران می کنم.

این مطالب را از اطلاعاتی که مادرم به من داد، و اخباری که دیشب ساعت 9 از تلویزیون شنیدم به دست آوردم.

در روز دوازدهم تیر ماه سال 1367 یک فروند هواپیمای جمهوری اسلامی ایران به مقصد دوبی (مبدأش را نمی دانستم) حرکت می کند که مورد حمله ی یک ناو (کشتی بزرگ) آمریکایی قرار می گیرد. این ناو که مجهز به موشک های جنگی بوده است، به هواپیمای جمهوری اسلامی ایران شلیک می کند. در بین این مسافران 66 کودک زیر 13 سال کشته شده اند. جالب است بدانید که 46 تن از این مسافران را مسافران کشورهای غربی تشکیل می دادند. سران آمریکا در این وضعیت می کوشیدند مردم را فریب داده و به آنها بفهمانند که اشتباهی رخ داده است. اما پس از گذشن مدتی از این ماجرا سران آمریکا بر گردن ناخدای آن ناو مدال شجاعت انداختند.

برای شادی روح این کشته ها صلوات بفرستید.

آرش خدایاری طهرانی نژاد*. متولد 1353، فارغ التحصیل رشته ی انسانی، ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی. دایی مهربان و دوست داشتنی من. نقاش و طراح فوق العاده ای است. فرزند آخر خانواده و از باهوش ترین افراد خانواده است. انسان رازدار و قابل احترام و اعتمادی است. فکر نمی کنم هیچ خواهرزاده ای این قدر دایی اش را دوست بدارد. البته از قدیم گفته اند بچه به دایی اش می رود!

*: در قدیم «تهران» را این گونه می نوشتند.

-----------------------

و این هم چند لطیفه:

1-

اولی: تو تعطیلات چی کار کردی؟

دومی: هفته ی اول را کوهنوردی، و هفته ی دوم را در بیمارستان به سر می بردم!

2-

به یک آدم فضول می گویند: اگر نصف کره ی زمین را به تو بدهیم، قول می دهی دیگر فضولی نکنی؟

- پس نصف دیگرش چه می شود؟!

3-

راننده ی اتوبوس: خانم ها و آقایان! کدام یک از شما یک بسته اسکناس گم کرده؟

همه با خوشحالی گفتند: من...من...

راننده: من کش اش را پیدا کردم!

4-

دو تا میخ می روند در آب. زنگ می زنند. فرار می کنند!

5- 

اولی: می دانستی شباهت دماسنج و معلم چیه؟

دومی: هر کدوم صفر را نشان بدهند، بدن آدم می لرزد!

در مدرسه آزمون آینده سازان را (البته در پایه ی چهارم) اول شدم. هرگاه مسابقه ای در مدرسه برگزار می شد، اسمم را به سرگروه می دادم. از جمله: پوسترهای عاشورا که در حیاط مدرسه نصب شده بود، مسافری از سرزمین نور که کتبی بود، قرآن، شطرنج، شنا، و کاراته که این مسابقات در مدارس دیگر برگزار شد. و اسکیت که تاریخ فعلاً مشخص نیست. مادرم می گوید اعتماد به نفس خوبی دارم. امسال سرگروهی 3 کنفرانس را برعهده گرفتم:

1- کنفرانس مدرسه

2- کنفرانس ستاد شاهد

3- کنفرانس منطقه

تا حدودی در این کنفرانس ها موفق بودم. عاشق فضانوردی، مسابقات فوتبال، والیبال، شطرنج و شنا هستم. برای این که بیکار نشوم، برنامه می نویسم. و معمولاً در انجام آن موفق می شوم. حال که ایام نوروز است، سریال های نوروزی را تماشا می کنم. صبح ها ساعت 6:30 بیدار می شوم، همراه برادرم به پارک می روم و ورزش می کنم. البته کتابخوانی را هم خیلی دوست دارم. تا به حال دو تقدیرنامه از مدرسه دریافت کرده ام. از سفر کردن خیلی خوشم می آید، مخصوصاً اگر پرماجرا باشد. و از رمان های کودکانه ی ترجمه شده بیشتر از کتاب های دیگر خوشم می آید.

مرد خیاطی دستش کج بود*. هروقت پارچه ای برای او می آوردند، یک تکه از آن را قیچی می کرد. یک شب خواب دید تمام پارچه هایی که از مردم کش رفته بود*، بر علم آتشینی آویزان است. مردم خیاط را به صرعت طرف علم می برند تا او را بسوزانند. ناگهان مرد خیاط از خواب پرید. دست به سوی آسمان بلند کرد و با خداوند عهد بست که دیگر پارچه های مردم را ندزدد. صبح روز بعد وقتی وارد مغازه شد، ماجرا را برای شاگردش تعریف کرد و به او گفت: هروقت خواستم پارچه ای را ناقص کنم بگو: علم علم اوستا علم. چند هفته از ماجرا گذشت و در این مدت هروقت خیاط می خواست پارچه ای را بدزدد، شاگرد سریع می گفت: علم علم اوستا علم. اما روزی مردی پارچه ای بسیار زیبا برای خیاط آورد. تا خیاط می خواست پارچه را ببرد، شاگرد داد زد: علم علم اوستا علم. خیاط هم پاسخ داد پارچه ی زیبا نبود سر علم. شاگرد دوباره تکرار کرد: علم علم اوستا علم. اوستا این بار با عصبانیت داد زد: این یکی را بکش قلم! به این ترتیب باز هم تکه ای پارچه روانه ی صندوقچه ی خیاط شد.

نتیجه گیری: انسان طماع همیشه چشم خود را حتی اگر با پروردگار خویش عهد بسته باشد، به مال مردم می دوزد.

* دستش کج بود : دزد بود

* کش رفته بود : دزدیده بود

30 سال پیش بود. ایران حال و هوای دیگری داشت. همه تظاهرات می کردند. مردم آرزوی سرنگون شدن سلسله* ی پهلوی را داشتند. شاه در برابر مردم زورگو بود. و در برابر خارجی ها ترسو. شاه به فکر کشور نبود. کشور ما توسط افراد خارجی اداره می شد. ما توانستیم با 30 سال صبر و پایداری و رهبری امام خمینی (ره) جمهوری اسلامی را به وجود بیاوریم.

چند شعار انقلابی:

به کوری چشم شاه، زمستون هم بهاره

تا خون در رگ ماست، خمینی رهبر ماست

شاه فراری شده، سوار گاری شده

وای به حالت بختیار، اگر امام فردا نیاد

استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی

تنها ره سعادت: ایمان، جهاد، شهادت

حالا امروزه مردم برای یادآوری این خاطره ی شیرین در بیست و دوم بهمن روزی که انقلاب اسلامی پیروز شد، در خیابان آزادی تظاهرات می کنند.

من و برادرم نیز در این راهپیمایی شرکت کردیم. قبل از رفتن به راهپیمایی، پرچمی درست کردم. در یک طرف پرچم شعری در مورد امام و در طرف دیگر، شعاری از شعارهای انقلاب اسلامی را نوشتم. به دلیل نداشتن چوب، مداد بزرگی را که معلمم به من هدیه داده بود، جایگزین آن کردم.

در بین راه متوجه ترافیک فراوان شده و بقیه ی راه را از بلوار مرزداران تا خیابان آزادی، پیاده رفتیم. وقتی به آن جا رسیدیم، ساعت 12 بود و غرفه ی دانش آموزی برنامه ای نداشت. بنابراین من به همراه برادرم روی پل آزادی رفتیم و از آنجا به مردم نگاه کردیم. چقدر لذت بخش بود هنگامی که اتحاد و همبستگی مردم ایران را می دیدم.

* : به مجموعه ی یک خاندان سلسله می گویند. مانند سلسله ی پهلوی و قاجار.

همه جا کربلاست، هر زمان عاشوراست. حالا این گفته را تا مغز استخوان هایم می فهمم. آیا کسی هست که از بچه های بی دفاع غزه، دفاع کند؟ درست است، حالا هم کسانی برای پشتیبانی از این مردم هستند. شمر ذی الجوشن، در آن زمان قاتل بود و حالا هم با این که نسل ها پیشرفته شده بوش جای او را پر می کند. این وضع را نمی شود تحمل کرد. در آن زمان یکی از شهیدهای کوچک اسلام علی اصغر بود و حالا در غزه بسیاری از کودکان که هنوز به جهان هستی چشم نگشوده اند، شهید می شوند. فکر می کنید این عادلانه است؟ سران آمریکا و اسرائیل در خانه های گرم و نرم خود می مانند، ولی مردم غزه در حالی که هر دفعه با صدای موشک ها به خود می لرزند، می خوابند. حالا خودتان قضاوت کنید. با این که من کوچک هستم، ولی وقتی می بینم که کودکانی که هم سن من هستند، کشته می شوند، دوست دارم خود نیز بمیرم. در زیارت عاشورا می خوانیم: و لعن الله عبیدالله بن زیاد و ابن مرجانة و عمر بن سعد و شمر و آل ابی سفیان و آل زیادٍ و آل مروان. و حالا باید گفت: مرگ بر بوش و اولمرت، اوباما و مبارک.

به قول آقای قرائتی که در آخر هر صحبت خود می گوید: والسلام علیکم و رحمت الله.

مطلب پارسال ام راجع به امام حسین (ع) را اینجا ببینید.

ببخشید که چند وقت نبودم. مطلبی راجع به ساده شدن ضرب 9 در مجله خوانده بودم که برایم جالب بود. من هم با دیدن آن، روش جدیدی را کشف کردم. در مرحله‌ی اول، کار من و مجله یکی بود. اما در مرحله‌ی دوم کار من تغییراتی یافت. مجله به جای این‌که 9 را به علاوه‌ی عدد انتخابی بکند، عدد انتخابی را منهای یک کرد. البته جواب به دست آمده‌ی هر دوی ما درست است.

روش من این است: عددی را به دلخواه انتخاب کرده و در 9 ضرب می‌‌‌‌کنیم. ابتدا عدد انتخابی را از 10 کم می‌‌‌کنیم و در یکان می‌نویسیم. حالا 9 و عدد انتخابی را جمع می‌کنیم. یکان عدد بدست آمده در واقع دهگان عدد مجهول است.

مثال:

9×4=

10-4=6

9+4=13

9×4=36